Arrieta 19 km
We fietsen vandaag
maar tot het dorp verderop. Deze morgen geen sprietje zon, de
windsterkte gaat crescendo, de meteo voorspelt voor vandaag harde
wind tot 13 meter per seconde, morgen tot 15.
Fietsen lukt nog
net, tegenwind of wind mee, dat gaat, maar vanop zij is het
gevaarlijk omdat we ook op de rijbaan fietsen.
Een luizenboel.
In het dorp Mala
waar we verblijven was er een museum van “Cochenille” in het
Spaans “ Cochinilla”.
Sinds corona is het
gesloten. Maar wat verder is het centrum “Milana”.
Dit kleine centrum
probeert het culturele erfgoed te bewaren, zijnde het bewerken van
de (Dactylopius coccus) Cochinilla luizen die op de cactussen groeien
waarmee men via een natuurlijk procedé kleurstoffen maakt.
Cochinilla was
vroeger een exportproduct van Lanzarote dat een inkomen verschafte
aan vele families.
Maar er zijn kapers
op de kust, ten eerste chemische kleurstoffen maar ook een variant
van de luizen, deze tasten hier in tegenstelling tot de eersten, de
cactus plant aan, waardoor ze afsterft.
Dat is toch wat ik
begrepen heb van de jonge mensen die ons te woord stonden.
Heel interessant
voor mij omdat ik de rode kleurstof kende van vroeger in de slagerij.
Deze kleurstof was in beperkte mate in enkele vleesproducten
toegelaten. Zoals de rood gekleurde cervela lookworsten.
https://nl.wikipedia.org/wiki/Cochenilleluis
https://es.wikipedia.org/wiki/Dactylopius_coccus
Met een sterke
tegenwind rijden we verder naar Arrieta.
Eerst kijken naar de
surfers, vanop afstand net mieren in een plas.
Wat later gewoon in
het zonnetje, genieten van het schouwspel hoe de hoge golven de
rotsen geselen.
Een of andere
reigerachtige vogel komt zijn lunch uitzoeken in de natuurlijke baai.
Het kost het beestje toch wat moeite om die vissen zomaar op zijn
geheel door te slikken.
Het waait ‘s
namiddags zo hard dat de scrabble letters van de tafel waaien.
 |
Besmet met de dodelijke variant
|
 |
| Surfers |
 |
Dat is nummer 2
|
 |
Huurwagen naar het ontwerp van César Manrique
|
 |
Ontwerp windhaan César Manrique
|
